Δικαστική πλάνη, ξεπέταγμα, ή εκτέλεση εντολής των κατακτητών της Ελλάδας; Της Ζωής Γεωργαντά και του Νικολάου Λογοθέτη

Η αθώωση του Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ  για παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση

Πού ακούστηκε δίκη για μείζον εθνικό θέμα να διεξάγεται χωρίς δικηγόρο κατηγορίας, χωρίς πολιτική αγωγή, με ουσιαστικά φιμωμένους τους μάρτυρες κατηγορίας, με τους κατακτητές της χώρας μας από την Eurostat και τις Βρυξέλες να ψεύδονται ενόρκως και ασυστόλως, με τον κατηγορούμενο Γεωργίου απόντα, προφανώς απολαμβάνοντα την χλιδάτη ζωή του στις ΗΠΑ (αφού εξετέλεσε το καθήκον του προς τον εργοδότη του, το ΔΝΤ), με τους δύο δικηγόρους του Γεωργίου να ωρύονται με ψεύδη, διαστρεβλωτικές αναφορές στον ν. 3832/2010 ακόμα και αναφορές στον τροποποιημένο ν. 3832/2010 που δεν ίσχυαν κατά την διάπραξη του συζητούμενου ποινικού εγκλήματος. Και το απαύγασμα της κατά τα άλλα ευπρεπούς δικαστικής διαδικασίας: η πρόεδρος του Δ΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών να προσπαθεί να διαβάσει και να καταλάβει, όπως ήταν ολοφάνερο, τον στατιστικό νόμο 3832/2010 κατά τις υποδείξεις των δικηγόρων του Γεωργίου και κατά την διάρκεια του τελικού δεκάρικου λόγου αυτών των δικηγόρων.

Αυτά μόνο σε μια κατεχόμενη κοινωνία μπορούν να συμβούν, και μάλιστα σε μια κοινωνία χωρίς ούτε ίχνος αγάπης για την πατρίδα, χωρίς ούτε ίχνος υπερηφάνειας αλλά με την συνείδηση του ραγιά της πλειοψηφίας των πολιτών της αστικής μεσαίας τάξης της. Δυστυχώς αυτό έχουμε πάθει. Είναι ολοφάνερο: για την όλη υπόθεση της προσχεδιασμένης ψευδούς διόγκωσης του δημοσίου ελλείμματος του 2009 που δημοσιοποιήθηκε στις 9-11-2010, κατάδηλα παράνομα, από τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ (6-12-2016), μόνο δύο Έλληνες επιστήμονες και ένας ακόμα επιστήμονας,  δημόσιος υπάλληλος εν ενεργεία, και με την συνδρομή του ηράκλειου θάρρους λίγων αδέκαστων δικαστών, αγωνίζονται επί επτά συναπτά χρόνια τώρα για την ανάδειξη της αλήθειας για το ποιός επινόησε τα νούμερα του δημοσίου ελλείμματος του 2009, ενώ ταυτόχρονα:


·       Το κράτος, όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση, το οποίο υπέστη γιγαντιαία ζημία, ποιεί την νήσσα
·       Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι που, σύμφωνα με το καταστατικό τους και τον Κώδικα Λειτουργίας τους, υποτίθεται προστατεύουν τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, δηλαδή του Ελληνικού Δημοσίου και του Ελληνικού Κράτους, σιωπούν
·       Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι των Πανεπιστημίων μας, κυρίως οι οικονομολόγοι και στατιστικοί επιστήμονες, είναι απασχολημένοι με το να γράφουν αρθράκια για να προαχθούν και σιωπούν για να μη «μπλέξουν» έτσι ώστε να είναι «καθαροί» μήπως και αρπάξουν καμιά δεκάρα από ψευτοέργα με τα οποία τους ελεούν οι κατακτητές
·       Το Ελληνικό Στατιστικό Ινστιτούτο σιωπεί και αυτό
·       Τα πολιτικά κόμματα σιωπούν και αυτά

Μετά από τόση σιωπή, τι μπορεί ο απλός λαός να περιμένει, τι μπορούμε να περιμένουμε όλοι; 

Ζωή Γεωργαντά και Νικόλαος Λογοθέτης, 7-12-2016

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²