Παραγωγή: η μόνη διέξοδος από την κρίση. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη[1]


1.             Τα αίτια της οικονομικής κρίσης
Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν ήρθε από το πουθενά. Αυτή προήλθε διότι η χώρα μας σταμάτησε να παράγει και έκτοτε ζει με δανεικά. Αυτό δεν έγινε τυχαία αλλά επιβλήθηκε σκοπίμως από όλες τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, με όση βία ανά καιρούς διέθεταν.
Οι κυβερνήσεις αυτές για να το κατορθώσουν δημιούργησαν και τα αντίστοιχα μέσα. Δηλαδή τους αντίστοιχους θεσμούς, την αντίστοιχη εκπαίδευση, τον δικό της «πολιτισμό -βαρβαρότητα»,  και έναν αντίστοιχο κρατικό μηχανισμό που, πέραν των άλλων, βασικό σκοπό είχε την επιβολή της καταστροφής της ελληνικής παραγωγής.

2.             Ο Πειραιάς είναι η ίδια η βιομηχανική ιστορία του τόπου μας
Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ ιδρύεται το 1860, το πρώτο μηχανουργείο, του Βασιλειάδη, που είναι κατά την ίδρυση του το μεγαλύτερο εργοστάσιο του τότε περιορισμένου νεοελληνικού κράτους, που και σύντομα αναδεικνύεται σε κεντρικό σύμβολο μιας νέας βιομηχανικής εποχής στην οποία εισέρχεται ο Πειραιάς.
Στα 1874, ιδρύεται το μηχανουργείο «Ήφαιστος» του Σκοτσέζου Τζον Μακ Δούαλλ Την ίδια εποχή ιδρύθηκαν το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας του Ρετσίνα (1872-1979), τα μηχανουργεία του Νικολάου Αργυρίου, του Κούπα (1882 - 1987), του Ροντήρη - Στρουμπούλη (1923), του Δράκος Πολέμης  που κατασκεύαζε τις περίφημες αντλίες, του Αξελού και του Μαλκότση (1934-1991) που κατασκεύασαν τις πρώτες πετρελαιομηχανές και το πρώτο ελληνικό τρακτέρ, του Δαμασκινού, του Περράκη, του Μιλιόνη, του Σωτηρόπουλου, του Καουκάκη, του Ζούλια, του Λαλιάμου, του Πετσάλη, των αδελφών Μυτιληναίου, του Κορφιάτη και πάρα πολλά άλλα.
Μαζί με τα πολλά μηχανουργεία δημιουργήθηκαν και οι ξακουστές ιστορικές τεχνικές σχολές μηχανικών, του Προμηθέα, του Αρχιμήδη, του Πειραϊκού Συνδέσμου και τόσες άλλες.


«Παραγωγή, η μόνη διέξοδος από την Κρίση»: Εκδήλωση στον Πειραιά (βίντεο)

Το Άρδην Πειραιά οργάνωσε εκδήλωση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στο Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Πειραιά (Καραΐσκου 111) τη Δευτέρα 30.1.2017, με θέμα:

«Παραγωγή, η μόνη διέξοδος από την Κρίση».

Ομιλητές:
  • Βαγγέλης Τσιτούρας, πρώην πρόεδρος του ΒΕΠ,
  • Αλέξανδρος Οικονομίδης, μηχανουργός, Αντι-πρόεδρος ΙΝΕΠΑ,
  • Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, επικεφαλής του Άρδην,
  • Ντίνος Νικολαΐδης, μηχανικός, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της DNA ΦΙΛΤΡΑ ΕΠΕ,
Χαιρέτισε ο πρόεδρος του ΒΕΠ: Αδριανός Μιχάλαρος.
Συντονιστής από το Άρδην Πειραιά ο Μανώλης Εγγλέζος, δικηγόρος.

«Ανατέμνοντας την κρίση». Ομιλία του Κωνσταντίνου Γάτσιου


Από την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου τού Δημήτρη Ιωάννου «Ανατέμνοντας την κρίση», που πραγματοποιήθηκε στην  αίθουσα εκδηλώσεων του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» στις 24 Μαΐου 2016.

«… Η δεύτερη σκέψη μου αφορά το μέλλον, δηλαδή την περίοδο που αρχίζει από τώρα και εκτείνεται μπροστά μας. Αναφέρεται στην Ελλάδα του αύριο που πρέπει να αρχίσει να βγαίνει από την κρίση και που σήμερα πρέπει να αρχίσουμε να κτίζουμε, αλλά και στην Ελλάδα του μεθαύριο, εκείνη στην οποία ελπίζω να ζήσουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. 
Πρέπει να είναι μια Ελλάδα η οποία, σε αντίθεση με την Ελλάδα του χθες, θα έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα κατά πρόσωπο, χωρίς να αποστρέφει το βλέμμα από αυτήν. 
Θα έχει αυτοσυνείδηση, αίσθηση της ιστορικότητάς της και του προορισμού της. 
Θα έχει αυτονομία και αυτοτέλεια που θα εγγυώνται την ιστορική της επιβίωση. 
Και για το λόγο αυτό οι οικονομικές και άλλες πολιτικές της, αντί να υπηρετούν τον καιροσκοπισμό και την ανευθυνότητα, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, θα υπηρετούν τη σταθερότητα και τη δομική ισορροπία μιας στιβαρής και σώφρονος, ως προς τις επιλογές της, κοινωνίας. 

Η Παραγωγική Ανασυγκρότηση ως η μοναδική απάντηση στην κρίση» Ανδρέας Κυράνης

Συναντήσεις Κορυφής στο cafe του ΙΑΝΟΥ | Ανδρέας Κυράνης

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συνομίλησε την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017 στις 20.30 με τον  Ανδρέα Κυράνη, αρχιτέκτονα – πρόεδρο ΙΝΕΠΑ (Ινστιτούτο Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης) με θέμα: «Η Παραγωγική Ανασυγκρότηση ως η μοναδική απάντηση στην κρίση».




«Σκλάβος με συνταγματικό πρόσημο» Του Ζαν Πωλ Μαρά.

Το κείμενο αυτό του Ζαν Πωλ Μαρά στην εφημερίδα του  «L' Ami du peuple» αρ. 657 (Τέλη Ιουλίου 1792), θα μπορούσε να είχε γραφεί μόλις χθες και να αναφέρεται στη σημερινή κατάσταση του Ελληνικού λαού.

Τέλη Ιουλίου 1792: ένας χρόνος πριν την δολοφονία του (13 Ιουλίου 1793), τρία χρόνια μετά την κατάληψη της Βαστίλης (14 Ιουλίου 1789), ένας χρόνος από την σύλληψη του φυγάδα Βασιλιά και της οικογένειάς του στη Βαρέν (21η Ιουνίου 1791) και την επαναφορά τους στο Παρίσι, τη στιγμή που ήταν έτοιμοι να διασχίσουν τα σύνορα και να πέσουν στις αγκάλες των ξένων.

Η Εθνοσυνέλευση στις 15 Ιουλίου 1791 έσπευδε να απαλλάξει τον βασιλιά από την ευθύνη της προδοσίας του κατά του έθνους και κήρυττε εγκληματίες όλους όσους ήθελαν την συνέχιση της Επανάστασης.
Οι συνθήκες για την αντεπανάσταση των φιλομοναρχικών στη Γαλλία ήταν τόσο ευνοϊκές ώστε ο φόβος παρέλυε τους Γιρονδίνους και τους Ιακωβίνους. 

Όχι όμως και τον Γαλλικό λαό o οποίος 
15 μέρες μετά, την 10η  Αυγούστου 1792,  πραγματοποίησε τη 2η Επανάσταση.  

Δημιούργησε μια νέα «Κομμούνα» μέσα από τις τάξεις του, την «Επαναστατική Κομμούνα», με σκοπό την καθοδήγηση της εξέγερσης, κατάργησε την υπάρχουσα «Συνέλευση» και δημιούργησε την «Εθνική Συμβατική» (Convension Nationale) με καθολική ψηφοφορία αυτή τη φορά, αφού πρώτα κατάργησε τις διακρίσεις ανάμεσα σε «παθητικούς» πολίτες (αυτοί που δεν μπορούσαν να πληρώσουν φόρους) και σε «ενεργούς» πολίτες (αυτοί που πλήρωναν φόρους).

Την πρώτη επέτειο της μέρας αυτής, 10 Αυγούστου 1793,  το ημερολόγιο έγραφε: «1ο Έτος της Γαλλικής Δημοκρατίας, 1ο Έτος της Ισότητας και 4ο Έτος της Ελευθερίας».

Για μια ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση[1], με βάση την βιοπεριφέρεια[2] Tου Γιώργου Κολέμπα

      
Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες, τράπεζες κ.λπ.) και στην Οικοδομή.

Σε όλη τη μεταπoλεμική περίoδo μόvo τo 15% τωv συvoλικώv επεvδύσεωv παγίoυ κεφαλαίoυ στρεφόταv στη μεταπoίηση, εvώ τo 42% τωv ιδιωτικώv επεvδύσεωv στρεφόταv στην οικοδομή και τα 2/3 τωv δημoσίωv στηv υπoδoμή.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».

Η αναγκαιότητα υιοθέτησης ενός Ενδογενούς Παραγωγικού Σχεδίου για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση[1]. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

«Η Ελλάδα θα γίνει οικονομικά και εθνικά πραγματικά ελεύθερη τότε και μόνο τότε που η ανοικοδόμηση αυτή γίνει από τον λαό της.
Θα σπάσουν τα δεσμά και θα αλλάξει ριζικά η διάρθρωση της σημερινής οικονομίας μας, θα ανοίξει δηλαδή ο δρόμος για να λυτρωθούν οι πιο ενεργές παραγωγικές και άξιες δυνάμεις της νεοελληνικής κοινωνίας μας.»
Αυτά έγραφε ο Δημήτρης Μπάτσης στην εισαγωγή του βιβλίου του «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα» το 1947.

Διανύουμε τον όγδοο χρόνο συνεχούς φτωχοποίησης  του ελληνικού λαού ως αποτέλεσμα των συνεχών αδιέξοδων πολιτικών μέτρων των κυβερνήσεων.

Δικαστική πλάνη, ξεπέταγμα, ή εκτέλεση εντολής των κατακτητών της Ελλάδας; Της Ζωής Γεωργαντά και του Νικολάου Λογοθέτη

Η αθώωση του Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ  για παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση

Πού ακούστηκε δίκη για μείζον εθνικό θέμα να διεξάγεται χωρίς δικηγόρο κατηγορίας, χωρίς πολιτική αγωγή, με ουσιαστικά φιμωμένους τους μάρτυρες κατηγορίας, με τους κατακτητές της χώρας μας από την Eurostat και τις Βρυξέλες να ψεύδονται ενόρκως και ασυστόλως, με τον κατηγορούμενο Γεωργίου απόντα, προφανώς απολαμβάνοντα την χλιδάτη ζωή του στις ΗΠΑ (αφού εξετέλεσε το καθήκον του προς τον εργοδότη του, το ΔΝΤ), με τους δύο δικηγόρους του Γεωργίου να ωρύονται με ψεύδη, διαστρεβλωτικές αναφορές στον ν. 3832/2010 ακόμα και αναφορές στον τροποποιημένο ν. 3832/2010 που δεν ίσχυαν κατά την διάπραξη του συζητούμενου ποινικού εγκλήματος. Και το απαύγασμα της κατά τα άλλα ευπρεπούς δικαστικής διαδικασίας: η πρόεδρος του Δ΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών να προσπαθεί να διαβάσει και να καταλάβει, όπως ήταν ολοφάνερο, τον στατιστικό νόμο 3832/2010 κατά τις υποδείξεις των δικηγόρων του Γεωργίου και κατά την διάρκεια του τελικού δεκάρικου λόγου αυτών των δικηγόρων.

Διασκεδάζοντας στις χωματερές του τουρισμού. Του Στέλιου Ελληνιάδη

Καλόγουστες επιγραφές για καλόγουστους τουρίστες…
Είναι σε τέτοιο σημείο το σπίτι των φίλων που μας φιλοξένησαν στη Ζάκυνθο που, ξεκινώντας τη βραδινή μας βόλτα, περνούσαμε αναγκαστικά από το Λαγανά. Είχα ακούσει για το Λαγανά∙ μάλιστα, μία ακροάτρια που είχε πάει για διακοπές στη Ζάκυνθο τον Ιούλιο, επιστρέφοντας στην Αθήνα, με είχε πάρει τηλέφωνο στο ραδιοφωνικό σταθμό για να μου εκφράσει την αηδία της για όσα είδε να συμβαίνουν στο Λαγανά. Για εκφυλισμό των νέων που κατακλύζουν αυτή την περιοχή, μέχρι πρωίας, κάτι που ξεφεύγει πολύ από την έννοια του παραδοσιακού χαβαλέ, μου έλεγε. Ένα καθεστώς στο οποίο ο άνθρωπος, και δη ο νέος, αναζητεί την ικανοποίηση μέσα από τη δημόσια ταπείνωση και το διασυρμό, το δικό του ή των άλλων, σε ένα περιβάλλον διαμορφωμένο με τις κατάλληλες προδιαγραφές ώστε αυτό να είναι το ζητούμενο κι αυτό να είναι το προσφερόμενο. Χωρίς να λείπουν οι μεσήλικες μπανιστιρτζήδες και τα κολλητήρια που δεν χάνουν τις ευκαιρίες μέσα σε ένα μεθυσμένο και παραλυμένο πλήθος που επιθυμεί να υπερβεί τα όρια της ξεφτίλας.

Είναι αυτό «λιτότητα»; Και αν ναι, ποιο είναι ακριβώς το αντίθετό της; Του Κωνσταντίνου Γάτσιου

Συνέντευξη και πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα «ΚΡΗΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ» / τεύχος Μαΐου – Ιουνίου 2016)

Από τη Χριστίνα Βαρβέρη
  • Κύριε Καθηγητά ακούγονται πολύ καλά λόγια για τη θητεία σας ως Πρύτανης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ποιος πιστεύετε πρέπει να είναι ο ρόλος των πανεπιστημίων σήμερα στη χώρα μας και πώς θα μπορούσαν αυτά να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της χώρας και την υπέρβαση της κρίσης που βιώνουμε;
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και για την ευκαιρία που μου δίνετε να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες σας. Ειδικά, ως Ηπειρώτης, χαίρομαι ιδιαίτερα που επικοινωνώ με Κρητικούς. Είναι γνωστό ότι από την εποχή του εθνάρχη Βενιζέλου και των βαλκανικών πολέμων, οι δεσμοί μεταξύ Ηπειρωτών και Κρητικών είναι πολύ στενοί.
Επί πρυτανείας μου, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, η πρώην ΑΣΟΕΕ, υιοθέτησε τέσσερις αξιακούς πυλώνες, που συμπυκνώνουν όχι μόνο το διαχρονικό όραμα του Ιδρύματος, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο πορευτήκαμε επί πρυτανείας μου: Αριστεία, Καινοτομία, Εξωστρέφεια, Κοινωνική Προσφορά. Δείχνουν έναν δρόμο που, νομίζω, πρέπει να ακολουθήσει η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας.

Ένας ακόμα Αναπτυξιακός νόμος που δεν θα φέρει την Ανάπτυξη. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

Τις προηγούμενες μέρες κατατέθηκε στη βουλή ένας ακόμα νέος αναπτυξιακός νόμος. Ένας νόμος, που πέρα από τις όποιες καλές και αγαθές προθέσεις των συντακτών του, στην ουσία και στην πράξη δεν αλλάζει τίποτα από τους λόγους που τόσα χρόνια οδήγησαν στην διαρθρωτική κατάρρευση του παραγωγικού μας ιστού, στην τεράστια ανεργία, στην γιγάντωση του παρασιτισμού και τελικά στην πτώχευση της χώρας μας.

Ο νόμος αυτός ενώ θα έπρεπε να είναι το εργαλείο μιας γενικότερης αναπτυξιακής και ειδικότερα βιομηχανικής πολιτικής, κατατίθεται χωρίς πρώτα η κυβέρνηση να έχει καταρτίσει, ανακοινώσει και διαβουλευθεί με τους παραγωγικούς φορείς και την κοινωνία, οι οποίοι άλλωστε θα σηκώσουν στους ώμους τους την εφαρμογή του, το στρατηγικό αναπτυξιακό της πρόγραμμα για τα επόμενα 5-10 χρόνια. Μια υποχρέωση που, παρά του ότι είναι και μνημονιακή της υποχρέωση και έπρεπε να έχει κατατεθεί από τον περασμένο Μάρτιο, πήρε παράταση μέχρι τον τρέχοντα Ιούνιο.[1]

Θα σταθώ σε δύο μόνο διατάξεις του νέου αναπτυξιακού νόμου, που είναι χαρακτηριστικές της έλλειψης στρατηγικής και κατεύθυνσης που πρέπει να έχει η ανάπτυξη για τον τόπο μας.

Οι Δομικές Ανισορροπίες του Εξωτερικού Τομέα της Ελληνικής Οικονομίας. Toυ Θεόδωρου Μαριόλη

Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο, και Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης
Το παρόν άρθρο συνιστά μία ποσοτική διερεύνηση του εξωτερικού τομέα αγαθών και υπηρεσιών της ελληνικής οικονομίας (i) χρησιμοποιώντας στατιστικά δεδομένα από τον Πίνακα Προσφοράς και Χρήσεων (Supply and Use TableSUT) του έτους 2010, και (ii) κατασκευάζοντας ένα σύστημα βασικών και παράγωγων δεικτών. Βάσει αυτών προσδιορίζονται, καταρχάς, οι πρωτεύουσες-χαρακτηριστικές δομικές ανισορροπίες του εν λόγω τομέα και απομονώνονται, περαιτέρω, εκείνα τα εμπορεύματα, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν άμεσο στόχο Βιομηχανικής Πολιτικής.

1. Εισαγωγή
H ελληνική οικονομία είναι ενταγμένη στη «ζώνη της υπερ-παγκοσμιοποίησης», δηλαδή στην Ευρωζώνη. Επομένως, η ανάλυση του εξωτερικού τομέα της αποτελεί πρωτεύουσα προϋπόθεση για τον προσδιορισμό των κρίσιμων προβλημάτων, τα οποία την χαρακτηρίζουν. Το παρόν άρθρο συνιστά

Συζήτηση των μελών και φίλων του ΙΝΕΠΑ με τον καθηγητή Κωνσταντίνο Γάτσιο


Τα μέλη και φίλοι του Ινστιτούτου Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης (ΙΝΕΠΑ) συνομιλούν με τον καθηγητή και τέως Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνο Γάτσιο. 

Ποια Ανάπτυξη; Του Κωνσταντίνου Γάτσιου


 - 13 Φεβρουάριος 2014


Κυρίες και Κύριοι,
Κατ’ αρχάς θέλω να ευχαριστήσω τους διοργανωτές, τον Πρύτανη τού ΑΠΘ και τα μέλη τής Οργανωτικής Επιτροπής για την πρόσκληση. Είναι πράγματι μεγάλη η χαρά και η τιμή που αισθάνομαι ευρισκόμενος σήμερα μαζί σας.
Στις συνθήκες της πολύμορφης κρίσης πρωτοφανούς έντασης και βάθους που διέρχεται η πατρίδα μας, μιας κρίσης που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και θεσμική και αξιακή,  ο τίτλος του Συμποσίου –Ποια Ελλάδα;– αλλά και του υπότιτλου –Ποια Ανάπτυξη;– προσλαμβάνουν έναν οραματικό και προγραμματικό χαρακτήρα. Αναπόδραστα, επομένως, και έναν απολογιστικό χαρακτήρα. Οφείλουμε να ερμηνεύσουμε γιατί φτάσαμε εδώ, να κλείσουμε λογαριασμούς με το χτες για να σχεδιάσουμε το αύριο.

ΙΝ.Ε.Π.Α. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αθήνα 17/03/2016


Με πρωτοβουλία ανθρώπων της οικονομικής επιστήμης, της τεχνικής και της παραγωγής ιδρύθηκε το «Ινστιτούτο Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης» (ΙΝ.Ε.Π.Α.), ένα μη κερδοσκοπικό Σωματείο, με στόχο την ανάδειξη και ανάπτυξη των υπαρκτών, ωστόσο υποτιμημένων, δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας. Αρχές Φλεβάρη εξέλεξε Δ.Σ., συγκροτήθηκε σε σώμα και στις 29 Φλεβάρη πραγματοποίησε την προγραμματική του συνέλευση.

Το ΙΝΕΠΑ επιδιώκει να συνδέσει την μελέτη της πραγματικής οικονομίας με την καθημερινή πρακτική εκείνων που την ζουν, την σχεδιάζουν και παράγουν το προϊόν της. Επικεντρώνει στον δημιουργικό παραγωγικό προσανατολισμό του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, επιστημονικό, τεχνικό και επιχειρηματικό, καθώς και στη συνδυασμένη αξιοποίηση της ερευνητικής και εμπειρικής-πρακτικής καινοτομίας.

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ του Ινστιτούτου Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης» (ΙΝ.Ε.Π.Α.)


Προοίμιο

Tο «Ινστιτούτο Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης» (ΙΝ.Ε.Π.Α.) ιδρύεται με στόχο την ανάδειξη και ανάπτυξη των υπαρκτών, ωστόσο υποτιμημένων, δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας. Επικεντρώνει την προσπάθειά του στο δημιουργικό παραγωγικό αναπροσανατολισμό του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, στην ενθάρρυνση και υποστήριξή του, στη συνδυασμένη αξιοποίηση των επιχειρηματικών, επιστημονικών, τεχνολογικών και τεχνικών του γνώσεων, εμπειρίας και ικανοτήτων.

Το ΙΝ.Ε.Π.Α. φιλοδοξεί να καταστεί προωθητικός συντελεστής με κάθε πρόσφορο τρόπο εκείνων των παραγωγικών δραστηριοτήτων, που συμβάλλουν στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη, συγκρότηση και συνοχή του ελληνικού οικονομικού χώρου, με σεβασμό στην ιδιοτυπία του και ενίσχυση των χαρακτηριστικών της ιδιαίτερης ταυτότητας που διαθέτει, αξιοποιωντας με ορθολογικό σχεδιασμό και περιβαλλοντική μέριμνα τον φυσικο του πλούτο.

Να επιτραπεί ξανά στις μεταποιητικές επιχειρήσεις να δημιουργούνται και λειτουργούν μέσα στον αστικό ιστό. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

Η αποβιομηχάνιση της χώρας συντελείται αδιαλείπτως τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια.
Είναι τουλάχιστον υποκρισία το ότι ενώ  αφενός μεν αναγνωρίζουμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μεταποιητικών επιχειρήσεων (95%) είναι πολύ μικρές (1-9 άτομα), από την άλλη προσπαθούμε όλα αυτά τα χρόνια να τις απομακρύνουμε μακριά από τον αστικό ιστό, κάπου μακριά από εμάς, «ας υπάρχουν αρκεί να μην τις βλέπουμε»!

Το βασικό επιχείρημα είναι η «όχληση» την οποία δήθεν δημιουργούν τα συνεργεία,  μηχανουργεία, ξυλουργεία και όχι τα νυκτερινά κέντρα, οι καφετέριες, σουβλατζίδικα και οι πάσης φύσεως επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος οι οποίες συμβάλλουν οικονομικώς στα έσοδα των δήμων είτε άμεσα είτε έμμεσα με το μαύρο χρήμα.

Όλοι οι δήμοι, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα, θέλουν να γίνουν Φιλοθέη.

Αναγκαιότητα συγκρότησης ενός κινήματος με κέντρο την ενδογενή παραγωγική μας ανασυγκρότηση. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

Ο ρόλος της μεταποίησης στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας.[1]

Η μεταποίηση είναι ο κύριος χώρος στα πλαίσια του οποίου η επιστημονική γνώση και έρευνα μετατρέπεται σε οικονομικό πλεονέκτημα, ο χώρος όπου η τεχνολογία εξελίσσεται και αποκτά οικονομική αξία.

'Έχει υπολογιστεί ότι, για κάθε 100 θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στη μεταποίηση μπορεί να δημιουργηθούν από 60 έως 200 επιπλέον θέσεις εργασίας στην υπόλοιπη οικονομία. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2012).

Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι τα προϊόντα της μεταποίησης είναι στο σύνολό τους διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά. Με αυτή την έννοια, η μετάβαση μιας οικονομίας, όπως η ελληνική, από την εσωστρέφεια σε ένα νέο παραγωγικό πρότυπο με εξαγωγικό προσανατολισμό, δεν νοείται χωρίς τη δυναμική παρουσία του τομέα της μεταποίησης. Όσο πιο εύρωστος είναι ο μεταποιητικός τομέας και όσο πιο ευρύ είναι το φάσμα των προϊόντων που παράγουν οι βιομηχανίες μιας χώρας τόσο περισσότερες ευκαιρίες θα έχει αυτή να βελτιώσει τις εξαγωγικές της επιδόσεις και να υποκαταστήσει εισαγόμενα βιομηχανικά προϊόντα με αντίστοιχα που παράγονται εγχωρίως.

Ο δρόμος που οδηγεί στον τερματισμό της οικονομικής ύφεσης της ελληνικής οικονομίας περνά από την αλλαγή του αναπτυξιακού προτύπου της χώρας και ειδικότερα την αλλαγή της παραγωγικής διάρθρωσης προς όφελος της παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών.

Οι αποτυχημένες προσπάθειες ανασυγκρότησης και εκσυγχρονισμού του βιομηχανικού τομέα ανά τον κόσμο, εντοπίζονται στην ασυμβατότητα των προγραμμάτων βιομηχανικής πολιτικής με τα ενδογενή χαρακτηριστικά των χωρών όπου εφαρμόστηκαν.

Η διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου και αποτελεσματικού προγράμματος εθνικής βιομηχανικής πολιτικής στην Ελλάδα προϋποθέτει γνώση και επίγνωση της κατάστασης που επικρατεί στην ελληνική βιομηχανία.


Ενδογενές και αγρο-κεντρικό το νέο αναπτυξιακό μοντέλο για την Ελλάδα. Του Αθανασίου Θεοδωράκη


Εισαγωγή

Εδώ που φτάσαμε και χωρίς βαρύγδουπες αναλύσεις, πρέπει να απαντήσουμε κυρίως στο ερώτημα «τί κάνουμε τώρα».

Το τώρα συνδέεται σαφέστατα με το αύριο, με το μέλλον, με την επιβίωση της χώρας. Η κατάσταση της οικονομίας είναι γνωστή, η σύνθεση του ΑΕΠ, έστω όπως αυτό υπολογίζεται, επίσης, ενώ οι νοοτροπίες, οι πρακτικές των πολιτών, αλλά και η λειτουργία του θεσμικού και πολιτικού συστήματος δεν προοιωνίζουν αισιοδοξία. 
Πάμε στην παραγωγή λοιπόν, αφού εκεί θα κριθεί η μάχη της επιβίωσης.

Παραγωγή προϊόντων, προϊόντα για κατανάλωση και μεταποίηση, προϊόντα ποιοτικά για την εσωτερική αγορά και τις εξαγωγές. Πού θα στηριχθούμε; 
Σε ένα νέο ενδογενές μοντέλο και στον πρωτογενή. Στα βασικά δηλαδή.

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι:

Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.

Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΝΔΟΓΕΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ Ερωτήματα και ανίχνευση απαντήσεων. Του Ανδρέα Κυράνη

Ομιλία στα πλαίσια του συνεδρίου «Παραγωγική Ανασυγκρότηση στην Ελλάδα: Μελετώντας το παρελθόν, σχεδιάζουμε το μέλλον».

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Εισαγωγή : το παράδειγμα μιας υποκειμενικής πραγματικής εμπειρίας
α. 1977-1999 : ΚΑΤΟΙΚΕΙΝ
β. 1999-σημερα : αρχιτεκτονική πρακτική με το βλέμμα στραμμένο στην οικοδομική
2.  Μηχανουργία και Μαστορική
3.  Ποιοτικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης παραγωγικής πραγματικότητας.
  • Η πληροφορική σαν κόσμος διαχείρισης μιας προσομοίωσης του πραγματικού και η μαστορική, η λαϊκή άρρητη τεχνική γνώση, σαν ιερός τόπος αντίστασης του ίδιου του πραγματικού. Εργάτης ή Παραγωγός; Δημιουργός ή Καταναλωτής;
  • Η ανάγκη πλήρους αναστροφής του κυρίαρχου δυτικού βιομηχανικού προτύπου.
4.    Η Ελληνική ιδιαιτερότητα σαν δυνατότητα Εξαίρεσης με θετικό πρόσημο στον κυρίαρχο παγκόσμιο Κανόνα.
  • Η γεωοικονομία, η πολιτισμική και η τεχνική μας ταυτότητα σαν πολύτιμο υλικό μιας ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης.
  • Η στρατηγική για ένα προϊόν διεθνώς εμπορεύσιμο υψηλής προστιθέμενης αξίας, για ένα «σχεδιασμένο κατά παραγγελία νέου τύπου βιομηχανικό προϊόν»
5.     Γιατί αξίζει να σωθεί η Ελλάδα; Η ανάγκη αυτοεκτίμησης της αξιακής μας υπόστασης σαν κρίσιμος παραγωγικός συντελεστής.
6.     Επίλογος. Άμεσα μέτρα διαφύλαξης και ενίσχυσης της αυτοδύναμης συλλογικής μας υπόστασης. Για μια ενδογενή εξωστρέφεια.

Η πρόκληση της Εγχώριας Προστιθέμενης Αξίας ως Αναπτυξιακού Εργαλείου για την Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη*

Ομιλία στα πλαίσια του συνεδρίου «Παραγωγική Ανασυγκρότηση στην Ελλάδα: Μελετώντας το παρελθόν, σχεδιάζουμε το μέλλον».

Περίληψη

Στην Ελλάδα σήμερα η οικονομική, και όχι μόνο, κρίση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοναδική ευκαιρία, για να εξετάσουμε τις πραγματικές αιτίες της «κακοδαιμονίας» μας προκειμένου να σταθούμε στ’ αλήθεια στα δικά μας πόδια, δηλαδή στη δική μας παραγωγική υπόσταση και αυτοδυναμία. Η μικρή ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, καθιστά εφικτή τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού παραγωγικού τομέα τεχνολογικής αιχμής, μικρού μεγέθους σε παγκόσμια κλίμακα, υψηλής τεχνογνωσίας και τεχνολογικής αιχμής, που εκμεταλλεύεται τις ρωγμές και τα κενά του μαζικού μοντέλου.Η Ελλάδα είναι σήμερα σε απολύτως πλεονεκτική θέση σχετικά με άλλες χώρες που «αδυνατούν» λόγω μεγέθους και εφαρμοσμένης βιομηχανικής αντίληψης αιώνων.
Είναι ένας δρόμος, που δεν αφορά καθόλου μεγάλα κεφάλαια και ξένες επενδύσεις, αλλά αντίθετα θα προκύψει από την ίδια τη κινητοποίηση των μικρομεσαίων μεταποιητικών επιχειρήσεων, προκειμένου να διεκδικήσουν τη δημιουργία νέου πλούτου, σαν κατ εξοχήν δικό τους ζήτημα.O Δείκτης της Εγχώριας Προστιθέμενης Αξίας οφείλει να είναι το βασικό εργαλείο κάθε αναπτυξιακού σχεδίου.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Ελλάδας». Σχετικά Video

Tο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης, σε συνεργασία με το Τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης και με την υποστήριξη του Political Economy Research Group (PERG) και της Εταιρείας Οικονομολόγων Θεσσαλονίκης, διοργανώνουν Συνέδριο με θέμα:

Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Ελλάδας: Μελετώντας το Παρελθόν Σχεδιάζουμε το Μέλλον 


Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2015 και θα φιλοξενηθεί στους χώρους του Κέντρου Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων του ΑΠΘ .

Εκδήλωση του Άρδην Θεσσαλονίκης | Ο δικός μας δρόμος: Η ενδογενής παραγωγή ως απάντηση στην καταβύθιση της χώρας

afisa_web2
Το Άρδην Θεσσαλονίκης διοργάνωσε την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015 εκδήλωση με θέμα: Ο δικός μας δρόμος: Η ενδογενής παραγωγή ως απάντηση στην καταβύθιση της χώρας. 
Στην εκδήλωση  μίλησαν οι: 
  • Ανδρέας Κυράνης (Αρχιτέκτονας – Μηχανικός), 
  • Αλέξανδρος Οικονομίδης (Μαθηματικός – Μηχανουργός) και
  • Ο Βαγγέλης Πισσίας (Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων). 
Συντονίζει ο Κωνσταντής Σεβρής (Πολιτικός Επιστήμονας). 
Το βίντεο της εκδήλωσης:

Έκθεσις Περί Της Ελληνικής Σιδηροβιομηχανίας και των ληπτέων μέτρων διά την σωτηρίαν της. Tου Γιάννη Ροντήρη

Α. Ε. ΓΕΝ. ΣΙΔΗΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ
ΡΟΝΤΗΡΗΣ – ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗΣ και ΣΙΑ
Αιτωλικού Μεθώνης
ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ                                            
                       
Γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, από το αρχείο της Τράπεζας Πειραιώς.

Μεταξύ των Βιομηχανιών αίτινες χαρακτηρίζουν τον βαθμόν του πολιτισμού μιας χώρας, την πρώτην θέσιν κατέχει η Σιδηροβιομηχανία.
Δια της λέξεως «Σιδηροβιομηχανία» εννοούμεν την μετατροπήν των απλών μορφών του σιδήρου και εν συνεχεία των άλλων βιομηχανικής σημασίας μετάλλων εις πολύπλοκα μηχανήματα και εργαλεία, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον μηχανικόν πολιτισμόν της εποχής μας. Όπου και αν στρέψωμεν σήμερον το βλέμμα, βλέπομεν να περιβαλλόμεθα, από δημιουργήματα της σιδηροβιομηχανίας, τα οποία έχουν δώσει την σφραγίδα των εις τον σύγχρονον τρόπον ζωής του ανθρώπου.
Η Σιδηροβιομηχανία έχει αποκληθή «μήτηρ» όλων των άλλων βιομηχανιών. Πράγματι, δεν νοείται η ύπαρξις μιας οιασδήποτε άλλης βιομηχανίας άνευ της παρεμβολής της σιδηροβιομηχανίας η οποία θα κατασκευάση τα δι’ έκαστην άλλην βιομηχανίαν απαιτούμενα μηχανήματα παραγωγής. Εις παν βήμα του σημερινού ανθρώπου παρουσιάζεται έκδηλος η επίδρασις των σιδηροβιομηχανικών προϊόντων.
Εκ παραλλήλου και ως συνέπεια των ανωτέρω είναι η επίδρασις την οποίαν εξασκεί εις την ζωήν  ενός προηγμένου τόπου ο τεχνίτης, ο τεχνικός, ο μηχανικός της σιδηροβιομηχανίας.
Γενικόν γνώρισμα όλων των βιομηχανιών είναι ότι αυταί, εκτός των κατά κλάδον ειδικευμένων τεχνικών, απασχολούν μηχανικούς και τεχνίτας εξασκηθέντας προηγουμένως εις τα Μηχανουργεία.
Διά των ανωτέρω καταφαίνεται η θέσις της Σιδηροβιομηχανίας ως του πρωταρχικού αιτίου και φορέως του σημερινού μας πολιτισμού.

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²