Ξυπόλυτα Οικονομικά, του Manfred Max Neef* (Βίντεο)

Όλη αυτή η κρίση είναι προϊόν απληστίας. Η απληστία είναι η κυρίαρχη αξία σήμερα στον κόσμο. 
Οι αρχές της νέας οικονομίας θα βασίζονταν σε 5 αξιώματα και μια θεμελιώδη αρχή.
  1. Η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί τους ανθρώπους, και όχι οι άνθρωποι να υπηρετούν την οικονομία. 
  2. Η ανάπτυξη έχει να κάνει με τους ανθρώπους και όχι με τα αντικείμενα. 
  3. Η μεγέθυνση δεν είναι ταυτόσημη με την ανάπτυξη και η ανάπτυξη δεν προαπαιτεί τη μεγέθυνση. 
  4. Καμιά οικονομία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων. 
  5. Η οικονομία είναι ένα υποσύστημα ενός μεγαλύτερου και πεπερασμένου συστήματος της βιόσφαιρας. Άρα μόνιμη μεγέθυνση δεν είναι δυνατή.
Και η θεμελιώδης αρχή για την υποστήριξη της νέας οικονομίας πρέπει να είναι ότι σε καμία περίπτωση ένα οικονομικό συμφέρον δεν μπορεί να είναι πιο ψηλά από το σεβασμό για τη Ζωή. Τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο σημαντικό από τη Ζωή. 

Μεγέθυνση -Growth είναι η ποσοτική συσσώρευση.
Ανάπτυξη -Development είναι η απελευθέρωση δημιουργικών δυνατοτήτων.
H ανάπτυξη δεν έχει όρια ενώ η μεγέθυνση έχει όρια.

Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί δεν καταλαβαίνουν. Έχουν εμμονή με την οικονομική αύξηση.


*Διακεκριμένος Χιλιανός οικονομολόγος βραβευμένος με το «βραβείο για μια Δίκαιη Ζωή» το 1983.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²