Οικονομία

Με αφορμή τον διάλογο περί του νέου αναπτυξιακού νόμου. Tου Ανδρέα Κυράνη


α. Η ρίζα του κακού

Μιλώντας για ένα νέο αναπτυξιακό νόμο, θα έπρεπε, πρώτα από όλα, να προσδιορίσουμε με ακρίβεια:
  • ποια είναι «η ρίζα του κακού» που επιζητούμε να γιατρέψουμε με την εφαρμογή του
  • ποια είναι η ακριβής σημασία των εννοιών που χρησιμοποιούμε για να διατυπώσουμε  την πρόταση μας.
Ποια είναι λοιπόν εκείνη η νέα και διαφορετική για τη χώρα στρατηγική επιλογή που επιδιώκει να υπηρετήσει αυτός ο αναπτυξιακός νόμος;

Εδώ η απάντηση περί «αναπτυξιακού σχεδίου δεκαετίας» και από μόνη της δεν λέει τίποτε απολύτως, αν δεν προσδιορίσει το όραμα και το υποκείμενο, υπέρ του οποίου και από το οποίο, θα εκπονηθεί αλλά και θα στηριχτεί αυτό το σχέδιο. 

Έχοντας την εξουσία χωρίς αυτόν τον σαφή προσδιορισμό, ψάχνεις στα τυφλά το πως θα μοιράσεις ξένο χρήμα. Τότε, γυμνός από δικές σου δυνάμεις και στρατηγική, θα οδηγηθείς μοιραία στην ανάγκη να εξυπηρετήσεις εκείνους που στ αλήθεια κινούν τα νήματα , ψάχνοντας απεγνωσμένα να επουλώσεις την δραματική σου ανεπάρκεια με ιδεολογικά προσχήματα.

Για ένα νέο αναπτυξιακό νόμο, που επιτέλους θα επικροτεί την ανάπτυξη και όχι την διαφθορά και τον παρασιτισμό. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

Πηγή: Το Ιδεολόγιο

Η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας μας, είναι το αποτέλεσμα απολύτως ηθελημένων πολιτικών επιλογών, τουλάχιστον των τελευταίων 30 χρόνων.
Το μνημόνιο απλώς την επιτάχυνε και την ολοκλήρωσε.

Αν σήμερα έπεφταν χρήματα από ελικόπτερο, το μόνο που θα διογκώνονταν είναι οι παρασιτικοί τομείς της αγοράς, εκείνοι ακριβώς που μας κατέστρεψαν.»[i]

Αν δεν αλλάξει ο συσχετισμός 3% του πρωτογενή τομέα, 9% του δευτερογενή τομέα και  88% υπηρεσίες παντός είδους, τότε όχι μόνο ανάπτυξη ποτέ δεν θα δούμε, αλλά θα χάσουμε και την εθνική μας ανεξαρτησία.[ii]

Τι συμβαίνει με τους εκάστοτε αναπτυξιακούς νόμους στα αλήθεια;

Προτάσεις για τον Νέο Αναπτυξιακό Νόμο. Της Μαργαρίτας Αντωνίου

Εισαγωγή-Ορισμοί

Όταν ονομάζουμε έναν Νόμο ως Αναπτυξιακό Νόμο υποτίθεται ότι μέσα από τα άρθρα του ορίζεται, διακρίνεται ή έστω τεκμαίρεται το Αναπτυξιακό Σχέδιο για τις οικονομικές δραστηριότητες της χώρας που αυτός αφορά. 

Όμως και αυτό δεν είναι σίγουρο πια. Διότι όπως έχουν διαμορφωθεί οι Αναπτυξιακοί Νόμοι την τελευταία εικοσαετία δεν είναι δυνατόν να διακριθεί ή αναδειχθεί οποιοδήποτε σχέδιο! Και αυτό είναι το πρώτο και βασικό πρόβλημα.

Αναπτυξιακοί Νόμοι με την μορφή των άμεσων επιχορηγήσεων δηλαδή της παροχής δωρεάν χρήματος από το Κράτος στους ιδιώτες άρχισαν να εφαρμόζονται στη χώρα μας λίγο πριν το 1980, αλλά πρακτικά ξεκίνησαν με το Νόμο 1262/1982 (οι προηγούμενοι 849/79 και 1116/1981 πρακτικά δεν είχαν μπορέσει να εφαρμοστούν λόγω της Κυβερνητικής αλλαγής).

Μέχρι τότε τα κίνητρα που δίδονταν στις ιδιωτικές επενδύσεις ήταν:

Πόσο είναι εξαρτημένη από τις εισαγωγές η Ελλάδα. Τα στοιχεία. Του Μάνου Κοκκινέλη*


Έχει ακουστεί πολλές φορές ότι η λιτότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Έχει επίσης ειπωθεί ότι μέτρα που προκαλούν ύφεση οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο με αρνητική επίδραση για την οικονομία. Δυστυχώς, η χώρα μας βρίσκεται σε διαρκή ύφεση από το 2009, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το οικονομικό πρόγραμμα και οι μεταρρυθμίσεις θα βελτίωναν τους οικονομικούς δείκτες. Αντιθέτως, μετά από 6 χρόνια είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει με τα αποτελέσματα να είναι τραγικά. 

Ένα καλοκαίρι που θυμίζει βαρύ χειμώνα. Tου Ανδρέα Κυράνη

Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα, ή ο ορισμός στην πράξη της φυγής προς τα μπρός.


Ιστορικό
Ανήκω σε εκείνους που είχαν επιφυλάξεις για την ορθότητα της επιλογής της εκλογικής αναμέτρησης του περασμένου Ιανουαρίου. Γνωρίζαμε ήδη από τότε οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ πως, τουλάχιστον στο κομμάτι "παραγωγική ανασυγκρότηση", πόσο μάλλον "ενδογενής" αντίστοιχη, υπήρχε από τα καθ ύλη αρμόδια πολιτικά μας όργανα πλήρης σιγή ασυρμάτου. Παντελής έλλειψη συγκροτημένου σαφούς σχεδίου και στρατηγικής, πόσο μάλλον ενδογενούς εθνικής στρατηγικής. Αυτή η έλλειψη στρατηγικής και από μόνη της, συνιστούσε εκ των πραγμάτων, και πέρα από τις όποιες καλές προθέσεις, την αποδοχή της στρατηγικής των όποιων ξένων κέντρων έχουν την δύναμη να παρεμβαίνουν στον γεωπολιτικό μας χώρο.



Στους ελαιώνες και στα ξενύχτια των δανείων. Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

Θεόφιλου “Το μάζεμα της ελιάς”
Οι αντι-προτάσεις των θεσμών πείθουν ότι η δια-πραγμάτευση χρησιμοποιείται ως μορφή αυτο-πραγμάτωσης. Φυλές γραφειοκρατών χώνονται, υπάλληλοι της απέραντης ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας προτείνουν, ψιθυρίζουν στο αυτί του Επίτροπου, γίνονται πολύτιμοι. Κάθε αυλικός φροντίζει τον εαυτό του, προτείνει μια ηλιθιότητα που να είναι αρεστή στον προϊστάμενό του. Άρση του ΕΚΑΣ, φούσκωμα του ΦΠΑ στα νησιά, απελευθέρωση απολύσεων, απώλεια κοινόκτητης περιουσίας και στρατηγικών δημόσιων επιχειρήσεων. Η ευρωπαϊκή ιδέα μετεξελίσσεται στη χειρότερη μορφή γραφειοκρατίας. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι ο διοικητικός φορμαλισμός μετεξελίσσεται είτε σε κτηνωδία είτε σε οικονομική δομή που ορίζει την πραγματικότητα. Ο κάτοικος των νησιών, των βουνών, ο φτωχός αστός, ο ανυποστήρικτος, εισπράττει ως οργανικό κομμάτι της καθημερινότητάς του αυτή τη γραφειοκρατική ακρότητα, την άνοια. Αυτό είναι μορφή νεοφιλελευθερισμού; Το να μεταβάλλει ένα σύστημα, την καριέρα ενός υπαλλήλου σε οργανικό μέρος της ποιότητας ενός ξωμάχου;



ΟΟΣΑ: Αξιολόγηση του ανταγωνισμού των νόμων και των κανονισμών, σε τέσσερις επιμέρους τομείς της μεταποιητικής βιομηχανίας στην Ελλάδα


  1. Παρασκευή Ποτών                                                                                                 σελ. 13
  2. Παραγωγή στερεών καυσίμων και προϊόντα διύλισης πετρελαίου                 σελ. 40
  3. Κλωστοϋφαντουργία, Ενδυμάτων, Δέρμα και συναφή  προιόντα                   σελ. 51
  4. Κατασκευή Μηχανημάτων και Εξοπλισμού                                                        σελ. 57

    ΟΟΣΑ: Νέες προσεγγίσεις για τις ΜΜΕ και τη χρηματοδότηση της επιχειρηματικότητας: Διεύρυνση του φάσματος των εργαλείων

    ΟΟΣΑ: Κριτικές Αξιολόγησης Ανταγωνισμού στην Ελλάδα


    H Ελληνική Επιχείρηση: Σημάδια αντοχής και αχτίδες ανάπτυξης, της Grant Thornton

    Φορολογικοί έλεγχοι, μελέτη της Grant Thornton

    Κόκκινα δάνεια, μελέτη της Grant Thornton

    Εξέλιξη Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας (ΑΠΠ) στην Ελλάδα - συνοπτική ανάλυση, της Μαργαρίτα Αντωνίου

    H εικόνα του εμπορίου σήμερα - του Στέφανου Καμπά

     


    Αντιμετώπιση του προβλήματος του ελληνικού δημοσίου χρέους, του Κώστα Μελά

    Αυτό που συμβαίνει την περίοδο του μνημονίου, στην Ελλάδα, σε σχέση με την αντιμετώπιση του ελληνικού δημοσίου χρέους είναι εξαιρετικά πρωτόγνωρο ακόμη και σε σχέση με άλλες περιόδους της ιστορίας του ελληνικού κράτους. 
    Αναφέρομαι στην παντελή έλλειψη, κατ’ αρχάς,  συζήτησης  μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισής του. Ούτε μια φορά δεν έγινε συζήτηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, είτε σε συνάντηση υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις μεταξύ του εκάστοτε Πρωθυπουργού και του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

    Η ευθύνη προφανώς βαρύνει τους διατελέσαντες πρωθυπουργούς. 


    Η Ισλανδική οικονομική κρίση και η αντιμετώπισή της, του Κώστα Μελά

    Πηγή: Κώστας Μελάς Blog                                                                         Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015
    Α.
    Η Ισλανδία είναι ένα νησί με 320 χιλιάδες κατοίκους.  Μέλος του ΝΑΤΟ από το 1949. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η κύρια ασχολία των κατοίκων της ήταν η αλιεία. Την εποχή εκείνη υιοθετήθηκε το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα μεγέθυνσης της οικονομίας με αιχμή του δόρατος την τρομακτική επέκταση του χρηματοπιστωτικού της τομέα αλλά και την βιοτεχνολογία και τον τουρισμό. Έτσι μεγάλο τμήμα του πληθυσμού εγκατέλειψε την σκληρή αλιεία και τις συναφείς δραστηριότητες και μεταμορφώθηκε σε τραπεζικούς υπαλλήλους και γενικά σε υπαλλήλους υπηρεσιών. Το υπόδειγμα οδήγησε σε μια 15ετία υψηλής μεγέθυνσης της οικονομίας της Ισλανδίας καθιστώντας την ένα από τα πιο πλούσια κράτη του κόσμου. Το 2001 μεταρρυθμίστηκε  το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος (σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα) και το 2003 όλες οι τράπεζες έγιναν ιδιωτικές.  Η μεγέθυνση του ενεργητικού των έγινε πρωτίστως μέσω προσέλκυσης ξένων αποταμιεύσεων με την χρήση κυρίως αποταμιευτικών προϊόντων η κίνηση των οποίων γίνονταν on-line, κάτι που ελαχιστοποιεί το κόστος διαχείρισης επιτρέποντας την προσφορά υψηλότερων επιτοκίων καταθέσεων  Με τα χρήματα αυτά τροφοδοτούνταν η μεγέθυνση του ΑΕΠ της χώρας και η ευημερία των Ισλανδών πολιτών (κάτι παρόμοιο με την Ελλάδα με τη διαφορά ότι εδώ ήταν το ελληνικό κράτος που δανείζονταν αφειδώς τροφοδοτώντας την μεγέθυνση του ΑΕΠ αλλά και εμμέσως πλην σαφώς, την μεγέθυνση του ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών  με πολύ μεγάλο ύψος καταθέσεων που  επέτρεψε στις ελληνικές τράπεζες να μην προβούν σε υψηλούς δανεισμούς από το εξωτερικό με την χρήση διαφόρων πιστωτικών εργαλείων. Δηλαδή το ελληνικό τραπεζικό σύστημα εργάστηκε καλυπτόμενο από μια παντελώς λανθασμένη λειτουργία του Ελληνικού κράτους χωρίς ποτέ να αναφέρει έστω και μια κουβέντα για ότι λανθασμένο συνέβαινε). Με τον τρόπο αυτό η μεγέθυνση του ΑΕΠ ήταν άμεση συνάρτηση του εξωτερικού δανεισμού του τραπεζικού τομέα και μάλιστα του βραχυπρόθεσμου δανεισμού αλλά και δανεισμού απαιτητού σε πρώτη ζήτηση (καταθέσεις ή οιονεί καταθέσεις).



    Thomas Piketty, Le capital au XXIe siècle, Seuil, Paris, 2013

    Πηγή: the books' journal   Γράφτηκε από  
    Επιστροφή στην Μπελ Επόκ

    Από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789) μέχρι τις μέρες μας, με συγκρούσεις, βιαιότητες και αιματοχυσίες, αλλά και με εχέφρονες παρεμβάσεις από συνετούς πολιτικούς, σφυρηλατήθηκαν συν τω χρόνω τα ιδεώδη της ισονομίας, της ισότητας των ευκαιριών, της δίκαιης και δημοκρατικής κοινωνίας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η αποσάθρωση αυτών των αξιών, το ισχυρό αίσθημα αδικίας που γεννά η διανομή του πλούτου, η βεβαιότητα, πρωτίστως των νέων, ότι στερούνται δυνατοτήτων ατομικής προόδου και κοινωνικής ανέλιξης προοιωνίζονται ερεβώδες μέλλον.  Ούτε επιθυμητή, ούτε διατηρήσιμη είναι μια τέτοια κοινωνία. Αναδημοσίευση από το Books’ Journal, #40, Φεβρουάριος 2012.

    Διαβάστε περισσότερα »



    ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ Του Κώστα Μελά

    Εισαγωγή
    Στην εργασία αυτή επιχειρούμε να αναλύσουμε ένα από τα κύρια ζητήματα που προκύπτουν ως απόρροια του γνωστού φαινομένου της «Παγκοσμιοποίησης» της Οικονομίας.¹
    Συγκεκριμένα το ζήτημα για το μέλλον του Εθνικού κράτους στην καινούργια διαμορφούμενη διεθνή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.
    Ειδικότερα αυτό που προτιθέμεθα να επιχειρήσουμε είναι το να θέσουμε υπό διερεύνηση τη γνωστή θέση των θεωρητικών της «Παγκοσμιοποίησης» σχετικά με τη σταδιακή ελάττωση του βάρους του εθνικού κράτους, μέχρι και της σχετικής του εξαφάνισης, στην παρούσα φάση διεθνοποίησης της οικονομικής δραστηριότητας.
    Με απλά λόγια βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ακόλουθο ερώτημα:
    «Ποιό είναι το μέλλον του εθνικού κράτους σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης της οικονομίας;».

    H απρόσμενη οικονομική ανάπτυξη στις δεκαετίες του '50 και '60: η Αθήνα ως αναπτυξιακό υπόδειγμα του Γιώργου Σταθάκη

     «Oι δημόσιες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, με αφετηρία το '54, διπλασιάστηκαν μέχρι το '59 και τετραπλασιάστηκαν μέχρι το '68· το ίδιο και οι ιδιωτικές. Αντίθετα οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου, όπως και η ιδιωτική κατανάλωση μόλις που διπλασιάστηκαν την ίδια περίοδο....
    Σε κάθε περίπτωση από το τραπεζικό σύστημα αποκλείστηκε ο τεράστιος τομέας των μικρών επιχειρήσεων και ... η βιοτεχνία...
    Η εμπορική πίστη και ο εξω-τραπεζικός δανεισμός ήταν σε κάθε περίπτωση πολύ σημαντικές πηγές χρηματοδότησης των βιομηχανικών επενδύσεων....
    Aθήνα έγινε το πεδίο μιας πρωτόγνωρης οικονομικής δυναμικής ....
    Πρόκειται για ένα «ιδιόμορφο κεϋνσιανισμό», όπου η ενεργοποίηση του επενδυτικού μηχανισμού δεν στηρίζεται στην επέκταση των δημοσίων δαπανών και την εισροή χρήματος στην οικονομία, αλλά την συνεχή εισροή ανθρώπων και μικροαποταμιεύσεων σ' ένα χωρικό σημείο...
    H συσσώρευση αυτή στηρίχθηκε πρωτίστως σε εγχώριες διαδικασίες....»

    Έξοδος από την κρίση. Η πρόκληση της εναλλακτικής πορείας του Κωνσταντίνου Γάτσιου


    Εισήγηση* του καθηγητή και πρύτανη της ΑΣΟΕΕ Κωνσταντίνου Γάτσιου στη διημερίδα  του Levy Economics Institute 9 Μαρτίου 2013.


    Της οικονομική πτώχευσης που βιώνουμε έχει προηγηθεί κατά πολύ η πνευματική πτώχευση.
    Για αυτό χρειαζόμαστε την αυτογνωσία δηλαδή πως φτάσαμε μέχρι εδώ σε ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο.
    Αντί να υπάρχει παραγωγική σύνταξη, υπάρχει παραγωγική αποδιάρθρωση.



    Ανάπτυξη, Περιφερειακή Ανάπτυξη και Πολιτική : Ιστορικό και Σύγχρονη Κρίση, της Ανθή Πατεράκη

    Ημερίδα του Ι.ΕΚ.Ε.Μ. Τ.Ε.Ε. στις 16/3/2012 με θέμα: «Η Περιφερειακή Πολιτική και Ανάπτυξη στην Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση  - Νέα προσέγγιση της Από-ανάπτυξης»
    Tης Ανθή Πατεράκη Αρχιτέκτων Μηχανικός Α.Π.Θ. 
    M.Sc. Urban & Regional Studies – Birmingham Univ. U.K
    Πτυχιούχος Ινστιτούτου Περιφερειακής Ανάπτυξης Παντείου Πανεπιστημίου

    Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί φθάσαμε σαν χώρα στη σημερινή κρίση –κατά τη γνώμη της γράφουσας κυρίως συστημική και πολιτισμική και ακολούθως οικονομική.
    ....το ΑΕΠ δεν αυξάνει ανάλογα (το αντίθετο μάλιστα) με το βιοτικό επίπεδο του κοινωνικού συνόλου.
    Η αποανάπτυξη απαιτεί σε μεγάλο βαθμό αλλαγή κουλτούρας η οποία μπορεί να επέλθει προοδευτικά και από τρεις κυρίως παραμέτρους : ανάγκη (= συνέπειες απότομης οικονομικής ύφεσης), παιδεία, θεσμικές ρυθμίσεις.




    Παγκοσμιοποίηση ή Χρηματιστικοποίηση; Του Κώστα Λαπαβίτσα

    Ο όρος παγκοσμιοποίηση είναι εξαιρετικά ασαφής, παρά το ότι χρησιμοποιείται ευρύτατα για να περιγράψει την εξέλιξη του σύγχρονου καπιταλισμού. Άλλοτε υποδηλώνει τη διεύρυνση της παγκόσμιας αγοράς εμπορευμάτων, άλλοτε τη διόγκωση της εξαγωγής κεφαλαίου και των άμεσων ξένων επενδύσεων, άλλοτε τη δημιουργία παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού δικτύου, άλλοτε την εμφάνιση βιομηχανικού καπιταλισμού στον πρώην Τρίτο Κόσμο, κι άλλοτε όλα αυτά μαζί κι ακόμη περισσότερα, όπως τη μετανάστευση της εργασίας.

    Καμία όμως από αυτές τις τάσεις δεν είναι καινούργια. 



    Ανταγωνιστικότητα και απόδοση των ελληνικών εξαγωγών του Κώστα Μελά


    Σύμφωνα με την Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προβλέπεται ότι η ελληνική οικονομία το 2014 θα ξανακερδίσει την ανταγωνιστικότητα του έτους 1995, ως προς το κόστος εργασίας ,και σε σχέση με τους εταίρους στην ευρωζώνη.

    Η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία (real effective exchange rate) της ελληνικής οικονομίας, βασισμένη στο μοναδιαίο κόστος εργασίας (ULC), προβλέπεται να πέσει κατά 21,6% μεταξύ 2009 και 2014. Αντίστοιχα η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία (real effective exchange rate), με βάση το Δείκτη Κατανάλωσης (HICP), προβλέπεται να μειωθεί κατά 10,6%.




    Κατανοώντας τον αντιπληθωρισμό. Του Κώστα Μελά


    Πολλοί παρατηρητές εμφανίζονται να υποτιμούν την συνεχόμενη απειλή αντιπληθωρισμού, τουλάχιστον όταν πρόκειται για τις μειώσεις στην αξία των στοιχείων ενεργητικού και των ακινήτων.
    Οι περισσότερες από τις πρόσφατες συζητήσεις σχετικά με τον αντιπληθωρισμό φαίνεται να αγνοούν τους κύριους κινδύνους που τίθενται σε μια οικονομία που οδεύει προς τον αντιπληθωρισμό, ενώ παράλληλα εμφανίζονται να προσφέρουν επιφανειακές λύσεις. Επίσης δεν κατανοούν ότι ίδιος ο αντιπληθωρισμός δεν είναι το κύριο πρόβλημα, αλλά οι παράγοντες που τον προκαλούν.




    Ασύμμετρη απειλή κατά της κατοικίας, του Γιώργου Μ. Χατζηστεργίου

    Πηγή: Εφημερίδα Συντακτών


    Ξυλογραφία του Constant le Breton από εικονογράφηση βιβλίου του Εντγκαρ Αλαν Πόε «Η πτώση του οίκου των Ασερ»
    Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται χωμένη βαθιά στον πάτο ενός πηγαδιού. Η επίσημη (δηλαδή η κυβερνητική: τοπική και ευρωπαϊκή) εκδοχή είναι ότι αυτό συμβαίνει επειδή χάσαμε έναν πόλεμο. Αλλά αυτή η εκδοχή είναι έωλη. Πώς μπορεί να έχεις χάσει έναν πόλεμο για τον οποίο δεν γνώριζες ότι είχες εμπλακεί και πληροφορείσαι γι’ αυτόν κατόπιν εορτής;


    «Παγκόσμιες Αλυσίδες Αξίας (Global Value Chains/ gecks): Το ανώτατο στάδιο της παγκοσμιοποίησης» Της Μαργαρίτας Αντωνίου

    Εισαγωγή

    Στην Υπουργική Σύνοδο του ΟΟΣΑ (Μάιος 2013) ένα από τα θέματα που περιελάμβανε στις εργασίες τους είναι οι Παγκόσμιες Αλυσίδες Αξίας (Global Value ChainsGVCs).
    Ομοίως η ετήσια επισκόπηση επενδύσεων της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD) έτους 2012 αναλύει τις τάσεις και τις ανατροπές που δημιουργεί αυτή η νέα τάση της παγκοσμιοποίησης.

    Δεν υπάρχουν σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου

    Προσθέστε τα σχόλια σας:

    Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


    Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
    Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
    "Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
    Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
    Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
    Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²